contact

kaars

Hoe neem je afscheid van een ‘vreemde’ die toch je kind is?

Het overkwam echtpaar De Vries, waar ik als ritueelbegeleider gevraagd was om hulp bij de uitvaart van hun dochter. 
Sinds haar 16e jaar was dochter Marloes drugsverslaafd geweest.
In 2010 was zij voor de laatste keer afgekickt en sindsdien woonde zij onder begeleiding in een appartement in de Randstad.
Door haar jarenlange verslaving was de relatie met haar ouders dusdanig verstoord, dat de ouders besloten het contact geheel te verbreken. Het echtpaar had hun dochter 18 jaar geleden voor het laatst gezien.

Marloes de Vries is overleden aan nierfalen, ze werd 53 jaar.

We zaten ’s avonds bij elkaar, nadat het echtpaar diezelfde ochtend door het huis waar hun dochter woonde was gebeld. Ondanks het feit dat zij lang geleden al meerdere malen afscheid hadden genomen, bleek dit afscheid toch heel rauw op hun dak te vallen. Nu was het definitief en zou er ook nooit meer iets veranderen.

Mevrouw was er schijnbaar onbewogen onder, maar meneer was zichtbaar aangedaan. Hij vertelde dat hij, omdat ze steeds ouder werden, het contact met Marloes had willen herstellen. Zijn vrouw wilde daar niets van weten maar liet hem begaan en hij had Marloes in de afgelopen maanden 2 maal kort aan de telefoon gehad. De laatste keer leek het redelijk goed met haar te gaan en ze hadden een fijn gesprek gehad.
De plotselinge confrontatie met hun dochter en haar overlijden had het echtpaar overvallen en maakte veel bij hen los.
Met de uitvaartondernemer had het echtpaar doorgenomen wat er moest gebeuren:
Marloes zou in kleine kring gecremeerd worden. Op de dag van de uitvaart zouden ze bij het crematorium verzamelen voor een dienst van een halfuur en daarna was het over. Aan een condoléance hadden ze geen behoefte en ook bloemen hoefden niet.
Eigenlijk wisten ze niet zo goed wat ze er mee aan moesten.

Een probleem in de familiesfeer los je niet zomaar op. Dit heeft vaak een lange historie en elk verhaal kent meerdere kanten.
Om toch met elkaar tot een vorm van afscheid te komen, waar ieder zich in kan vinden, probeer ik met de nabestaanden terug te keren naar de momenten en periodes dat het in het gezin wel goed ging. Aan de hand van positieve herinneringen, brengen we het leven van de overledene in kaart. Daarna kijken we naar de mindere tijden, zonder hierover teveel in detail te treden. Vervolgens kijken we naar de situatie nu en naar wat men nog zou willen zeggen of doen.
Door de verschillende periodes uit iemands leven te belichten, wordt het accent op de breuk verlegd of zelfs even terzijde gelegd. Nog mooier is het, als men in staat is om het gedrag los te zien van wie de persoon in wezen was.

Afscheid nemen vanuit je diepste zelf, vanuit die onvoorwaardelijke liefde die er altijd is geweest, geeft de beste ingang naar het rouwproces.

Door intensief met elkaar te praten en zich te richten op fijne herinneringen aan Marloes, ontstond er langzaam een verandering. Familie en vrienden van het echtpaar hielpen mee en waren tot grote steun. De één ontfermde zich over mevrouw en ging met haar samen bloemen uitzoeken en weer een ander hielp meneer met het doornemen van de muziek. Uiteindelijk gaf meneer aan dat hij zijn dochter nog graag wilde zien.
De uitvaartondernemer regelde met het crematorium dat hij de avond voor de uitvaart daar terecht kon.

Het afscheid bleef sober, maar door de toespraken van degenen die Marloes hadden verzorgd, leerden we haar opnieuw kennen. Uit de herinneringen van haar ouders had ik een korte overweging gemaakt, waarin we konden terugkijken op de persoon Marloes waar zij zoveel van hadden gehouden.
Haar drugsverleden werd hierin wel genoemd, maar vormde niet de boventoon. De dienst werd omlijst met prachtige, klassieke muziek.

Na afloop is het echtpaar met familie mee gegaan naar huis om daar met elkaar samen te zijn.

Omwille van de privacy zijn de namen gefingeerd.

Share
2017-01-06T17:34:06+00:00