contact

Een verhaal uit de praktijk van een ritueelbegeleider

zonnestraalHet was al avond toen hij belde. Hij stelde zich voor als Tom en noemde de naam van een gezamenlijke kennis. Via haar had hij over mij gehoord. Toen ik vroeg hoe ik kon helpen, vertelde Tom over zijn moeder Elise. Ze was terminaal en leed vreselijke pijnen. De situatie was even schrijnend als precair, want ze wilde haar lijden verkorten door niet meer te gaan eten en drinken. Hierover had ze met niemand gesproken. Uit angst dat de familie haar zou zien vermageren en vragen zou stellen, had moeder ervoor gekozen om geen contact meer met ze te willen. Alleen hem liet ze nog toe.

Tom zat ermee en wist zich niet goed raad met de situatie. Aan de ene kant was daar de wens van zijn moeder die hij wilde respecteren en aan de andere kant, had hij alle steun van de familie nodig. Het was teveel voor hem alleen.

Ik vroeg hem of hij het met zijn moeder over euthanasie had gehad. Tom gaf aan dat hij zich hierin had verdiept en inmiddels de huisarts had ingeschakeld. Deze zou morgen langskomen. Maar, kon ik hem misschien helpen om een ingang te vinden, om in ieder geval de contacten tussen zijn moeder en haar zussen en nicht herstellen?

We stonden dus voor de vraag hoe je iemand met respect en in alle liefde zou kunnen bijstaan, waarbij alle partijen zich gehoord en gezien voelen.

En toen kwam het idee van een dekentje. Hoe zou het zijn als de familie een mooi dekentje zou kopen, dat symbool stond voor alles wat zij Elise wilden geven? Bijvoorbeeld voor de warmte van de familie voor haar. Het omslaan van de deken zou een liefdevolle omarming door de familie kunnen zijn, waardoor Elise zich veilig zou voelen. Maar ook het intens medeleven en de wens, dat zij zo graag bij haar hadden willen zijn, kon op deze manier symbolisch door het dekentje worden overgebracht.

Een paar dagen later stond er een groot boeket bloemen voor mijn deur. Er hing een kaartje aan met daarop: Heel hartelijk bedankt!! Ik bel je later vandaag. Groetjes, Tom.

Tom belde inderdaad later die dag en hij vertelde, dat het dekentje voor een doorbraak had gezorgd. Allereerst was er het enthousiasme van de familie, dat er iets was gevonden waarmee zij contact konden maken met Elise. Ze konden nu zelf iets doen in plaats van hulpeloos afwachten. Maar het mooiste was, dat zijn moeder het dekentje in alle dankbaarheid had aanvaard. Zijn nicht Janet had namens de familie een prachtige kaart geschreven, waarin ze de symbolische waarde van het dekentje beschreef. En toen Tom de kaart aan zijn moeder voorlas brak er iets, en de starre houding van Elise maakte plaats voor een intense vrede.

Tot een ontmoeting met de familie is het niet meer gekomen. Daarvoor was zijn moeder al teveel verzwakt, maar wel had hij namens zijn moeder haar dankbaarheid kunnen overbrengen.

Inmiddels was er ook een datum afgesproken, waarop er euthanasie zou plaatsvinden. Ondanks het feit, dat de familie Elise niet meer in levende lijve heeft kunnen zien, was er bij iedereen berusting in hoe het was gegaan. Hierdoor waren ze in staat om met een goed gevoel afscheid te nemen van hun geliefde zus en tante.

Na haar overlijden werd Elise opgehaald en door het verplegend personeel uitgeleide gedaan. Tom z’n vrouw dacht ineens aan het dekentje en riep dat ze terug moesten gaan naar de kamer. Iedereen van de familie, verplegend personeel en de chauffeur van de uitvaartondernemer hadden meteen begrip voor de diepere betekenis van het dekentje, dat even later stevig om Elise heen gewikkeld met haar meeging.

Tijdens de afscheidsdienst las Janet de kaart nog een keer voor. En bij de laatste woorden 'Dag lieverd, het is goed zo' brak er in de aula een zonnestraal door, die haar licht precies liet vallen op de foto van Elise.

Patricia van Meerkerk

website

(Uit respect voor de familie zijn de namen gefingeerd.)

Share
2017-01-06T17:34:06+00:00